De taal van licht: hoe mijn overleden vrouw de elektriciteit gebruikte om 'hallo' te zeggen

De stilte die valt na het overlijden van je levenspartner is niet zomaar een afwezigheid van geluid. Het is een tastbare, zware deken die elke hoek van het huis vult. Toen mijn vrouw overleed, was die stilte overweldigend. De gesprekken die we voerden, de plannen die we maakten; alles leek abrupt te zijn afgesneden. Althans, dat dacht ik.

Tot de ledlampjes in onze keuken een eigen leven begonnen te leiden.

In de dagen vlak na haar overlijden gebeurde er iets wat ik met mijn nuchtere verstand niet kon plaatsen. Zonder dat er iemand aan de schakelaar zat, begonnen de ledlampjes te knipperen. Soms gingen ze aan terwijl ik net aan haar dacht, soms doofden ze langzaam op momenten dat ik het emotioneel zwaar had. Er was geen logische verklaring: geen losse bedrading, geen stroomstoring in de buurt. Alleen het licht in een verder donker huis.In eerste instantie zocht ik naar technische oorzaken. Maar diep vanbinnen wist ik het al: dit was geen defect. Dit was een boodschap. Een poging om de brug tussen hier en daar over te steken.

Elektriciteit als de kortste weg

In de wereld van transpersoonlijke ervaringen horen we dit vaker. Overledenen zijn niet langer gebonden aan een fysiek lichaam, maar bestaan uit pure energie en bewustzijn. Elektriciteit is in onze fysieke wereld de vorm van energie die daar het dichtst bij ligt. Het is voor een ziel vaak de "makkelijkste" manier om invloed uit te oefenen op onze materie.

Het trillingsgetal van een ledlampje is gevoelig voor energetische verschuivingen. Wanneer een dierbare probeert contact te maken, verstoren ze het elektromagnetische veld om ons heen. Voor mij voelde het alsof zij haar aanwezigheid vertaalde naar een frequentie die ik kon zien. Het licht was haar stem in de stilte.

Waarom we tekens vaak wegredeneren

Toch merkte ik hoe snel mijn eigen brein probeerde deze ervaring te kleineren. "Het zal wel toeval zijn," zei een stemmetje. We zijn in onze westerse cultuur zo getraind om alleen te geloven wat we kunnen meten en bewijzen, dat we de meest waardevolle geschenken van de ziel vaak als 'onzin' aan de kant schuiven.

Maar wat is toeval? Als je kijkt naar de etymologie van het woord, betekent het letterlijk dat iets je toevalt. Het licht ging niet zomaar uit; het ging uit op het moment dat ik de vraag stelde. De timing is de sleutel. In de literatuur, video’s en podcasts bij Ponto3 leren we dat alles met elkaar verbonden is. Er bestaat geen losstaand toeval in een universum dat gebouwd is op relaties en systemen.

De 3 fases van herkenning

Door mijn eigen ervaring en de verhalen van personen die ik interviewde, zie ik vaak drie fases in hoe we deze tekens ontvangen:

1. De Schok: Het moment dat het gebeurt (zoals het knipperen van de lampjes). Je voelt een rilling over je rug. Je weet instinctief: dit is zij.

2. De Twijfel: Een uur later begint je ratio. Je doet de lampjes aan en uit. Je probeert een verklaring te zoeken die meer logisch klinkt.

3. De Overgave: Je stopt met zoeken naar het 'hoe' en je begint te genieten van het 'wat'. Je accepteert dat het contact er is, simpelweg omdat de liefde die jullie deelden niet stopt bij de laatste ademtocht.

De brug tussen twee werelden

De naam van mijn website, Ponto3, staat voor de brug. De ervaring met de ledlampjes was voor mij de ultieme brug. Het liet me zien dat de grens tussen leven en dood veel poreuzer is dan we denken. Onze dierbaren zijn niet "weg" naar een verre, onbereikbare plek. Ze zijn in een andere dimensie, vaak slechts één gedachte of één lichtstraal van ons verwijderd.

Contact met overledenen, of het nu via licht, geuren, dromen of dieren is, dient een doel: het verzachten van de rauwe randjes van rouw. Het vertelt ons dat we nog steeds gesteund worden. Dat de dialoog is veranderd van vorm, maar niet is gestopt.

Hoe ga je om met deze tekens?

Als jij ook dergelijke ervaringen hebt – lampen die flikkeren, radio’s die spontaan aanspringen, of apparaten die vreemd doen – probeer dan het volgende:

• Zeg het hardop: Als het licht knippert, zeg dan gewoon: "Ik weet dat jij het bent, mercikes”. Door de erkenning geef je de energie de ruimte.

• Let op je emotie: Hoe voelde je je vlak voordat het gebeurde? Vaak verschijnen deze tekens wanneer we in een staat van openheid of juist wanhopig zijn.

• Schrijf het op: Tekens kunnen subtiel zijn. Door een 'dagboek van de overkant' bij te houden, zie je na een paar maanden vaak een patroon van communicatie ontstaan.

Er kwam echter een moment waarop de betekenis van de knipperende lampjes veranderde. Waar het eerst een troostende groet was, begon ik na verloop van tijd te voelen dat er een zekere onrust in de energie zat. Het was alsof zij niet alleen wilde zeggen "ik ben er nog", maar alsof ze ook wachtte op een teken van mij.

In de spirituele wereld en in het systemisch werk praten we vaak over de ziel die nog verbonden blijft met het aardse vlak, soms uit bezorgdheid voor degenen die achterblijven. Ik besefte dat mijn eigen verdriet en mijn onbewuste neiging om haar vast te houden, haar misschien belemmerden in haar eigen reis verder naar het licht.

Op een avond, terwijl de ledlampjes weer flitsten, besloot ik het anders aan te pakken. "Ik zie je, en ik weet dat je er bent," zei ik. "Maar het is oké. Je hoeft niet meer over mij zorgen te maken. Ik ga het redden. Je mag verder gaan, naar waar je nu moet zijn. Alles is oké met mij."

Het effect was onmiddellijk. De lampjes flitsten nog één keer die dag – een laatste, krachtige bevestiging – en daarna werd het rustig. Het knipperen hield op. Niet alleen in de kamer, maar ook in mijn hart voelde ik een verschuiving. De onrust maakte plaats voor een diepe, serene vrede.

Dit was een van de belangrijkste lessen die ik heb geleerd op het pad van Ponto3: liefde betekent soms ook de ander de vrijheid geven om de volgende stap in hun evolutie te zetten. Door haar te vertellen dat ik oké was, gaf ik haar de toestemming die ze blijkbaar nodig had om de brug naar de andere kant volledig over te steken.

Mijn vrouw leerde me door die eenvoudige ledlampjes een les die ik op geen enkele website of in geen enkel boek had kunnen vinden. Ze leerde me dat liefde een frequentie is die de dood overstijgt.

Vandaag de dag, als ik een lamp zie flikkeren of een onverklaarbare storing ervaar, glimlach ik. Ik zoek niet meer naar de technische fout. Ik weet dat de verbinding intact is. We hoeven alleen maar te leren kijken met onze ogen dicht en te voelen met ons hart wagenwijd open.

Een vraag aan jou

Heb jij, net als ik, een ervaring gehad met elektriciteit of licht na het verlies van een dierbare?

Werd je bang, of bood het je juist de troost die je op dat moment zo nodig had?

Ik nodig je uit om je ervaring hieronder te delen. Soms is het uitspreken van het onverklaarbare de eerste stap naar werkelijke heling.

Noël

Meer info:

Er is wetenschappelijk onderzoek gedaan naar dit fenomeen, al is het belangrijk om onderscheid te maken tussen wat er precies onderzocht wordt. Wetenschappers kijken doorgaans niet naar het "bewijs" voor een hiernamaals, maar naar de ervaringen van mensen en de impact daarvan op het rouwproces.

Dit veld wordt in de academische wereld vaak aangeduid als onderzoek naar After-Death Communications (ADC's).

1. Hoe vaak komt het voor?

Studies tonen aan dat contactervaringen verrassend vaak voorkomen. Verschillende internationale onderzoeken schatten dat tussen de 30% en 50% van de nabestaanden wel eens een vorm van contact ervaart.

• Vormen: Dit varieert van het "voelen van een aanwezigheid" tot het ruiken van een specifieke geur (parfum, tabak), het horen van een stem, of dromen die heel "echt" aanvoelen.

• Universeel: Onderzoek van onder andere de University of Virginia laat zien dat deze ervaringen wereldwijd voorkomen, ongeacht cultuur, religie of opleidingsniveau.

2. Psychologische impact en rouwverwerking

Veel onderzoek richt zich op de vraag of deze ervaringen helpen bij het verwerken van verlies.

• Troost en Acceptatie: Een studie gepubliceerd in het wetenschappelijke tijdschrift OMEGA - Journal of Death and Dying wees uit dat de meerderheid (tot 84%) van de mensen die een ADC ervoeren, dit als troostrijk en helpend beschouwde. Voor bijna de helft (47%) hielp het zelfs bij het sneller accepteren van het verlies.

• Continuing Bonds: In de moderne rouwpsychologie is er een verschuiving van "loslaten" naar "verbonden blijven". ADC's worden gezien als een manier waarop het brein een nieuwe vorm van relatie opbouwt met de overledene, wat vaak een positieve invloed heeft op het welzijn van de nabestaande.

3. Instituten die hier onderzoek naar doen

Er zijn specifieke academische afdelingen die zich bezighouden met dit soort grenservaringen:

• University of Virginia (Division of Perceptual Studies): Dit is waarschijnlijk het meest bekende instituut dat al decennia lang data verzamelt over ADC’s, bijna-doodervaringen en reïncarnatie-onderzoek vanuit een medisch-psychologisch perspectief.

• University of Northampton (UK): Zij doen veel onderzoek naar de fenomenologie (hoe de ervaring eruitziet) en de therapeutische waarde van ADC's.

• Dood Onderzoek Nederland (DONE): Een netwerk van Nederlandse wetenschappers die de dood vanuit diverse disciplines (medisch, cultureel, sociaal) bestuderen, inclusief rouwrituelen en ervaringen rondom sterven.

4. Wat zegt de wetenschap over de oorzaak?

Hier scheiden de wegen zich vaak:

• Materialistisch perspectief: Sceptici en neurowetenschappers zoeken de verklaring vaak in het brein: door extreme rouw en slaaptekort kunnen de hersenen patronen of hallucinaties creëren om de pijn te verzachten.

• Anomaal perspectief: Onderzoekers die openstaan voor de "survival hypothesis" (het overleven van het bewustzijn) wijzen erop dat sommige ervaringen informatie bevatten die de nabestaande onmogelijk kon weten, wat een puur neurologische verklaring bemoeilijkt.

Samenvattend: De wetenschap bevestigt dat contactervaringen echt bestaan als fenomeen en een krachtige, vaak helende werking hebben op mensen in rouw. Over de uiteindelijke bron (is het "echt" contact of een product van het brein?) is de wetenschappelijke gemeenschap het nog niet eens.