De kunst van het achteroverleunen: waarom 'ontwaken' minder moeite kost dan ik dacht

Lange tijd dacht ik dat persoonlijke groei vooral draaide om hard werken. Ik mediteerde om meer rust te vinden, volgde cursussen om de 'beste versie van mezelf' te worden en analyseerde ik alles in de hoop de controle over mijn leven terug te krijgen. Net als velen was er die onzichtbare muur: de muur van het moeten.

Maar na verloop van tijd ontdekte ik dat de grootste doorbraak niet ligt in méér doen. Het gaat om iets veel spannenders, maar ook veel zachters: het echt loslaten van de controle.

Richard Rudd beschrijft dit zo mooi binnen de filosofie van de Gene Keys. Het herinnert me eraan dat ontwaken geen kwestie is van mijn wil, maar een proces van diepe overgave. Bij Ponto3 noemen ze dit 'het terugkeren naar je nulpunt'. Dat is de plek waar ik stop met vechten en gewoon begin te zijn.

Ik merk dat ik drie overtuigingen had die me juist weghielden bij de vrede die ik zocht:

• De illusie van keuze: Ik dacht dat ik, vanuit mijn ego, de knop naar verlichting kon aanzetten. Nu zie ik dat bewustwording zoals een bloem is die bloeit. Ik kan het niet forceren; ik kan alleen maar realiseren door te ontspannen.

• De illusie van tijd: Ik behandelde groei als een verre reis waar ik ooit 'aan zou komen'. Dat zorgde voor een constant gevoel van tekortschieten in het nu. De waarheid is dat er geen afstand is tussen mij en mijn ziel. Die staat van 'zijn' is er al, onder alle ruis.

• De illusie van de leraar: Ik zocht de antwoorden buiten mezelf. Maar de blauwdruk zit in mijn eigen erfelijk materiaal. Anderen kunnen me de weg wijzen, maar de bron van wijsheid stroomt door mij alleen.

Het meest uitdagende — en tegelijkertijd bevrijdende — idee dat ik nu heb is het loslaten van het concept van 'vrije wil'. Rudd gebruikt de metafoor van een auto: jarenlang zat ik met verkrampte handen aan het stuur, overtuigd dat ik elke bocht zelf moest bepalen.

Nu probeer ik steeds vaker naar de achterbank te verhuizen. Mijn lichaam, mijn genen en de intelligentie van het leven zelf sturen de auto. Mijn verstand? Dat is gewoon de passagier die uit het raam kijkt. Ik moet vaak om mezelf lachen als mijn verstand achteraf roept: "Kijk, ik heb besloten om linksaf te slaan!", terwijl de beweging al lang energetisch was ingezet.

In een wereld waar alles draait om prestatie en succes, kan het misschien vreemd lijken, maar voor mij is het een enorme opluchting. Als ik niet de chauffeur ben, kan ik de rit ook niet verpesten. Ik kan niet falen in mijn eigen proces, want het leven zelf regisseert de timing.

Sinds ik de druk om "spiritueel perfect" te zijn heb losgelaten, is er ruimte gekomen voor:

• Mildheid: Ik begrijp nu dat ik in het verleden niet anders kon handelen dan ik deed.

• Rust: De angst voor de toekomst is minder, omdat ik vertrouw op de stroom.

• Aanwezigheid: Ik ben gestopt met het 'oplossen' van mezelf. Ik kijk nu liever naar de film van mijn leven.

Mag ik je uitnodigen om deze week met mij mee te doen en de rol van passagier te verkennen?Merk eens op wanneer je probeert de stroom te controleren of te corrigeren. Wat gebeurt er als je diep uitademt en erop vertrouwt dat jouw 'auto' de weg wel weet?

Voor mij begon de ware transformatie op het punt waar ik durfde toe te geven dat ik het niet hoef te weten. Daar, in die ruimte van niet-doen, vond ik de balans die ik altijd buiten mezelf zocht.

Annie Vanhee